HINDE

"Sagot ko na ngiti at tawa mo..." -J

Hindi ko alam kung pano uumpisahan to. Hindi ko alam kung anong mga salita ang dapat kong gamitin para mabuo tong sulat na to. Ang alam ko lang, hindi na itim at asul ang kulay ng mundo. Ayos!


Pareho kami ng nilalakarang daan. Ako miserable, sya rak lang. Sobrang magkaiba ung ugali namin pati mga paniniwala at pananaw sa buhay. Lagi syang tama, laging may point. Feeling ko may kuya 'ko pag pinagsasabihan nya. Ayokong maging cheesy dito at magsabi pa ng kuna anu-ano. Irekta na natin to. Mahal ko kasi tong tao na to. Oo tama, kahit magalit pa si Ma'am _________ (linya niya yan).

Ngayon ko narealize na kulang ang kulay ng buhay ko. Wala akong childhood. Wala akong sugat/peklat na dala ng pagiging bata (pwera na lang dun sa nasa kaliwang tuhod ko na dala ng katangahan ko nitong college na 'ko). Pa'no ko narealize to? Dahil sa kanya. Sobrang daming kwento ng buhay nya. Sobrang daming pangyayari. Ang daming kulay! Nakakalula. Nakakatuwa. Alam mo bang dahil sa mga kwento nya kaya nahulog din ako sa kanya? (nakanaaaaaaaang!) Sabihin na natin na mahilig ako magbasa. Sa mga binabasa ko, dun ako nakakakuha ng ibang kulay. Dun ako nakakakilala ng ibang tao. Dun napupunan ung mga kulang na kwento sa buhay ko. Para syang libro. Para syang libro na nagkatawang-tao. Hindi ko na kailangang basahin ang bawat linya sa bawat pahina, lahat yun naririnig ko na mula sa kanya.

May mga kwento syang sobrang natawa ko. Maloko din ung tao na un weh. (ung "weh" sa kanya ko napulot yan) May mga kwento din syang nakakalungkot. Pag nagkekwento sya ng mga ganun, gusto ko lang syang titigan at yakapin at sabihin na loves ko sya kahit pa wala naman yun kinalaman sa kinekwento nya. Kaso hindi ko magawa, minsan kase nakakaiyak. Nakakatuwa na kahit hindi ko itanong sa kanya, kinekwento pa rin nya. Hindi tulad ko, madalas takot/nahihiya na baka pag sinabi ko tong bagay na to eh mag-iba ung tingin nya. Hindi lang sya, pati sa ibang tao.

Basta gusto ko lang maging masaya. Siguro naman lahat tayo diba? Basta 'ko masaya 'ko pag kasama ko sya. Masaya ko pag nagtetext sya. Masaya ko pag tumatawag sya. Masaya ko pag nagkekwento sya. Masaya ko pag sabay kaming kumakain. Masaya ko pag sabay kaming umuuwi. Masaya ko pag nagtatampu-tampuhan ako tas sasabihin nya "sige magma-McArthur na lang din ako". Masaya ko pag aakbayan/hahawakan nya ko sa kamay at bubulong ng "I love you" Masaya ko kase loves nya ko. Masaya ko kase loves ko sya. Masaya ko kase sigurado ako na loves ko sya. Masaya ko pag kasama ko sya...teka nasabi ko na ba 'yon? Basta ayokong mawala kahit ano dito. Pag may nawala, wala na ulit kulay ang mundo. Itim at asul na lang ulit. Mabubulok na naman ako sa apat na sulok ng masikip kong kwarto.


PS: Baka nagtataka kung bakit ganian ung title "Hinde"...tanong mo na lang sa kanya pag nakita mo sya. May pitong nunal sya sa kamay, tingnan mo na lang. ♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥♡♥ #imsogay

Kwadrado

Daan-daang tao ang nakakasalubong ko tuwing papasok ako ng eskwelahan. Libo-libong tao ang nakikita ko tuwing luluwas ako pa-Maynila. Milyon-milyong tao ang naninirahan sa paligid ko. Naririnig ko ang bawat paghinga nila. Nakikita ko ang ngiti at tawa nila. Nararamdaman ko ang lungkot at galit nila.

Masyadong maraming tao sa mundo, nakakapagod panuorin. Masyadong maingay, nakakapagod pakinggan.

Sobrang laki ng mundo, sobrang daming hakbang ang kailangan mong gawin para malibot ito. Sinubukan ko kaso huminto ako. Bukod sa napagod, napansin ko din kasi na ang dami ko palang hindi nakita nung naglalakad ako. Masyado akong nagfocus dun sa dinadaanan ko, hindi ko napansin ung mga nasa paligid ko. Hindi ko napansin wala na pala ung mga dala ko. Hindi ko napansin wala na pala ung mga paa ko.

Huminto ako at hinanap ang mga nawawala sa'kin. Huminto ako at nagpaikot-ikot hanggang sa mahilo. Huminto ako hanggang sa makita ko kung gaano kadami ang mga kasabay ko habang naglalakad. Huminto ako at pinanuod kung paano nila ihakbang ang kanilang mga paa. Sobrang bilis, sobrang dami, hindi humihinto, hindi napapatid. Nakakatakot. Nakakapagod. Nakakasuya.

Tumayo ako at naglakad. Dinaanan at lumiko sa mga kantong di ko nasilayan. Kinalimutan ang milyong mga paang iisa lang ang alam daanan.

Sa likod ng apat na pader na aking kinatatayuan, hindi ko naririnig o nakikita ang ngiti, tawa, lungkot, at galit ng mga taong nakasabay ko sa paglalakad. Pero humihinga ang apat na pader na ito at nararamdaman ko sila. Paminsan-minsan naglalakad pa rin naman ako. Tumatakbo ng kaunti kung kinakailangan. Hindi ko pa kasi nakikita ung mga nawawala sa'kin. Hindi rin kasi ako sigurado kung anu-ano ang mga 'yon. 

Masyado ng masikip dun sa daanang una kong hinakbangan. Magkakamukha nga din pala sila kaya ayoko na dun dumaan. Maraming kanto ang pwede kong likuan, pwede kang sumama kung gugustuhin mo lang. May ilaw naman dun, hindi lang tanaw mula dito. Pero sigurado pagdating mo dun makikita mo ang ibang mundo. Sigurado doon, wala kang kamukha. Sigurado doon hindi ka lang kulay pula, asul, berde, o dilaw. Dahil hindi mo kailangan maging kakulay ng iba. Hindi mo kailangan panuorin at sabayan ang paghakbang nila. Dahil ikaw mismo sa sarili mo, kaya mo huminga mag-isa. Dahil pwede ka namang tumakbo at tumalon at magpahinga kapag napagod ka. Hindi natin kailangan tumawa sa mga biro nila, pakinggan ang mga kwento, at umiyak sa mga pagdadrama nila. Pwede akong magsulat ng kahit ano gaya ng ginagawa ko ngayon. Ikaw din pwede kang gumawa ng sarili mong tula o kanta.

May isang malaking orasan na nakakabit sa ibabaw ng mundo at pare-pareho natin iyong nakikita. Pero hindi ibig-sabihin no'n kailangan nating tumanda kasabay nila. Hindi ibig-sabihin no'n kailangan mong maglakad kasama sila.

I MISS YOU

I miss you a little
I miss you a bit
Now I can tell
I give you a hit

I miss my smile
I miss my laughter
Let's run a mile
And skip disaster

Will you spin around,
And come back now?
Let's fill this sound
Without knowing how

Take back the heart
You stole from me
Bring back the art
I've loved to see.

*insert title*

The world is so harsh

      Let me put on a mask

To cover up the shits

      You have grown to love

I tried to put a hole

      Beneath my skin so deep,

But I stopped and was disgusted

      Fear and shame have lasted

Sleep seldom visits me

      My nights are drawn by sun,

But it doesn't even shine

      I am lost in your nightmare

The water is sinking

      I'm not with the flow

The light has gone black

      Now let me just fall back.

Death is Near

Am I the only one here who's interested and gets excited when it comes to the idea of death?

I dunno how and why it even started, but I just got this bokeh-effect-on-a-cinematic-moment when it comes to the idea of escaping reality. Yes, escaping reality. Sometimes, I just wanna sleep and never get back to life. There are things that I wanna throw million miles away, and there are things I wanna pick and keep in my hands forever.

Sometimes I exactly know who I am, sometimes I don't even know where and why am I even on such place. Sometimes I feel fucking special, but most of the time, I feel like a shit being fucked up on a shit. 

Life sucks most of the time. God, I was never happy.

I know I've been complaining a lot about my life but don't you ever tell me that I shouldn't whine or be angry or sad 'cos there are lot of people who suffered/suffering problems as heavy as the earth compared to my little shits. Fuck you all over if you tell me that. Seriously.

We all got different levels of problems. What you got, what they got, and what I got are all different things. Maybe your pet died, and his two pets died, and my fingernail died, whatever, whichever, whoever, however things happen to each and everyone of us cannot be tamed to a shallow kind of feeling.

What I feel right now or what I am going through can never be compared to what have you felt or went through before. What I'm only saying is that, we all have cuts. Mine can be too shallow for you but this is the deepest for me. Your's can be too deep for me, but that is just shallow for you. Am I making sense here? No one can ever put a level and a label on us. We make the label and we decide the level for ourselves.

We all have cuts deep in our skin. Some are hidden, some are visibly fresh. Whatever it is, we have our own reasons why and how we got these cuts. And we got our own ways to live with these scars. Some choose to live, some choose to leave. 

The idea of death may seem to provoke me but the funny thing is, I wanna live long enough to feel every single realm on this world. I got dreams in my sleep, pictures in my eyes, and feelings in my heart. I want to have it all before I exit. I want to have it all before I leave this black and blue world. I wanna write letters of love and happiness instead of shits about life. I want to leave a trail, something that could make my parents freaking proud of me. I wanna know myself.

Hannah

I want someone to believe in me. I want something to believe in.


Have you read the novel 13 Reasons Why by Jay Asher? If yes, congrats! You can now move on to your life! Now, take me with you.

"Put me underneath God's sky

and know me

Don't just see me with your eyes

Take away the mask of flesh

and bone

And see me for my soul alone"

- an excerpt from Hannah Baker's Soul Alone

Hannah Baker. Whenever I read a novel, I don't just want to read it, I want to climb inside the pages and live there for a moment. But with Hannah's story, I wanna get the fuck out there as quick as possible. At some point in my life, I was Hannah's skin. I got Hannah's tears. I have lived on Hannah's nightmares.

"You don't know what goes on in anyone's life but your own. And when you mess up with one part of a person's life, you're not messing up with just that part. When you mess with one part of a person's life, you're messing with their entire life."

Did you know that the original color of the world is black and blue? Of course you don't 'cause it's not true. It was Hannah Baker's world. It's the color of the world that stops it from revolving. It's the color of the world that stops your eyes from blinking. It's the color of the world that fucks every single moment of your life. It's the color of the world that stops you from breathing.

"You can't go back to how things were, how you thought they were. All you really have is now."

ALL WE REALLY HAVE IS NOW! 

I have read 13 Reasons Why by Jay Asher. I can now move on with my life. I can now take you with me. We can now mess up not with someone's life but with the black and blue world. Will you come with me?

Yumi

Habang nilalapat ko ang mga daliri ko sa mga letrang toh, naluluha ako.

Kung hindi ka mahilig sa aso, kung kahit kelan hindi ka nagkaroon ng alaga, wag mo ng basahin toh. Kase sa malamang, hindi mo maiintindihan ang nararamdaman ko.

Ang lungkot. Ang sakit. Mas matindi pa toh sa kahit anong klase ng heartbreak na iniiyak ng karaniwang teenager ngayon. Wala na si Yumi.

Habang nilalapat ko ang mga daliri ko sa mga letrang toh, tumatakbo sa isip ko ung mga ala-ala ni Yumi. Masyadong madrama? Sabi ko naman sa'yo, kung hindi ka mahilig sa aso, kung kahit kelan hindi ka nagkaroon ng alaga, wag mo ng basahin toh. Kase oo, madrama talaga toh dahil nalulungkot ako.

Mas madali ko sana matatanggap na wala na yung pinakamabait at pinakamataba naming aso kung sa sakit sya namatay, kaso hindi e. Yung makita mong naghihingalo na ung paborito mong alaga, unti-unti na syang namumutla, pabagal na ng pabagal ung paghinga niya...nakakapanghina. Kelangan kong tumigil sa pag-iyak kase wala naman ng magagawa ung luha ko. Buti sana kung nasa fantaserye kami na pag tumulo ung luha ko sa kanya eh bigla na lang syang lalakas at mabubuhay. Kaso wala kami sa fantaserye.

Sabi ni mommy, baka si Yumi daw ung naging pantubos sa kung kanino man sa kamag-anak namin. Ganun daw yun eh. Pag daw may maaaksidente o mamamatay sa pamilya niyo, ung alaga niyo daw ung sasalo nun. Sila daw yung mamamatay para sa inyo. Ang sakit. Kawawa naman ung mga anak ni Yumi.

Gusto kong magalit. Gusto kong magmura. Gusto kong isumpa ung bumaril sa kanya. Kaso hindi ko magawa. Kase mas nanghihina ako dun sa thought na hindi Siya ung kumuha sa kanya...sila. Nandun pa sa daan namin ung bakas ng dugo ni Yumi. Kung alam ko lang na mangyayari yun, pinapasok ko  na sana sya sa kulungan niya. Ang sakit sakit sa kalooban. Kung alam lang nila kung gano namin itinuring na kapamilya si Yumi. Sa ginawa nila, mas karapat dapat silang tawagin na hayop kesa sa alaga namin! Kahit nga dito ni hindi ko matawag na hayop si Yumi eh. Sobrang sama nila.

Nagagalit ako pero mas nalulungkot ako. Pero alam ko, kahit ano pang maramdaman ko, kahit ano pang sabihin ko...hindi na nito maibabalik si Yumi. Bahala na Siya sa inyo.